دروبلاگ گردی هایم این شعر را در وبلاگ یک ایرانی یک دوست خواندم. بارها خواندم وبسیار تحت تاثیر قرار گرفتم فکر کردم ثبت آن بهانه خوبی باشد برای دمیدن روحی تازه به این وبلاگ و شروعی دوباره...

 آغاز به مردن می‌کنی، اگر ...

شعرى از پابلو نرودا / ترجمه از احمد شاملو

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
اگر سفر نکنی،
اگر کتابی نخوانی،
اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،
اگر از خودت قدردانی نکنی.

 به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
زمانی که خودباوری را در خودت بکشی،
وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند.

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
اگر برده‏ی عادات خود شوی،
اگر همیشه از یک راه تکراری بروی …
اگر روزمرّگی را تغییر ندهی
اگر رنگ‏های متفاوت به تن نکنی،
یا اگر با افراد ناشناس صحبت نکنی.

تو به آرامی آغاز به مردن می‏کنی
اگر از شور و حرارت،
از احساسات سرکش،
و از چیزهایی که چشمانت را به درخشش وامی‌دارند،
و ضربان قلبت را تندتر می‌کنند،
دوری کنی . .. .، 

تو به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
اگر هنگامی که با شغلت،‌ یا عشقت شاد نیستی، آن را عوض نکنی،
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نکنی،
اگر ورای رویاها نروی،
اگر به خودت اجازه ندهی
که حداقل یک بار در تمام زندگی‏ات
ورای مصلحت‌اندیشی بروی . . .
-
امروز زندگی را آغاز کن!
امروز مخاطره کن!

امروز کاری کن!
نگذار که به آرامی بمیری!
شادی را فراموش نکن

" احمد بورقانی عضو جبهه اصلاحات لحظاتی پیش بر اثر سکته قلبی به رحمت ایزدی پیوست " این متن پیامکی بود که در اولین ساعات دیشب توسط ناصر بزرگمهر بر تلفن همراه من نقش بست و بار دیگر در این ایام بازیگر طعم تلخ از دست دادن انسانی فرهیخته از خانواده رسانه و قلم را تجربه کردیم ، انسانی که چه در لباس سیاست و وکالت ( نماینده منتخب مردم تهران و عضو هیئت رئیسه مجلس ششم شورای اسلامی ) و معاونت وزارت ( معاونت مطبوعاتی وزارت ارشاد ) و چه در لباس اهالی رسانه و قلم انسانی متواضع و مهربان و عاشق میهن بود. لبخند او هرگز از چهره اش پاک نشد و اندیشه سازنده اش که در پشت نام اصلاحات مطرح بود عمقی و بدون غل و غش بود. احمد بورقانی دولتی بود اما نه به عنوان یک رجل سیاسی بلکه به عنوان چهره ای فرهنگی ، محبوب و مردمی و به عنوان یکی از پیشکسوتان عرصه روزنامه نگاری از خود نام و یاد و خاطره و آثار ارزشمندی را بر جای گذاشت.

من سخت در عجبم چرا این روزها اخبار همه بیماری و بند و مرگ خوبان و توقیف و نابودی و پرپر شدن صاحبین تفکر و قلم و اندیشه است. چرا باید پیوسته صبح تا شام در انتظار اخبار بد و بدتر باشیم و مرگ . کجا آرامشی از مرگ خوشتر کس تواند دید.

در نظر سنجی مرثیه نگاشته شده محمدآقازاده  برای او نوشتم " اگر نتوانیم آزادانه زندگی کنیم بهتر است از مرگ با آغوش باز استقبال کنیم" و بیاد  شمع نیم مرده  فریدون در زیر می آورم

چون بوم بر خرابه دنیا نشسته ایم

اهل زمانه را به تماشا نشسته ایم  .  .  .

بعد از شنیدن خبر تکاندهنده فوت نا بهنگام یکی دیگر از اصحاب رسانه، سوگواره های عدیده ای را در غم هجر برادر و عزیز از دست رفته مان، سید مهران قاسمی دبیر سرویس جهان روزنامه اعتماد ملی خواندم و عمیقاً متاسف شدم، جایگاه حرفه ای و فرهنگی این عزیز از دست رفته و جایگاه انسانی و اخلاقی وی که جملگی حاکی از جایگاه والا و رفیع این انسان دوست داشتنی و قابل احترام بوده عمق تاسف و اندوه بازماندگان و عاشقان عرصه رسانه را به اوج میرساند و ضایعه اسف بار دیگری را در دفترچه خاطرات تلخ اصحاب رسانه به خود اختصاص می دهد. برای سارا معصومی همسر داغدار وی ،خانواده و تمامی دوستان او صبر آرزو دارم. تشییع پیکر او بسیار آبرومند و در خور شان وی به زیبایی انجام شد، اما همیشه پس از چنین مراسمی در ذهن این حقیر جمله ای نقش می بندد که چرا ما ملت همواره مرده پرستیم و در دوران زندگی چنین عزیزانی را قدر نمی دانیم .

به هر تقدیر روح او شاد خواهد بود و به خصوص حضور او به عنوان نخستین میهمان " قطعه اصحاب رسانه " یاد او را همواره زنده نگاه خواهد داشت . روحش شاد. گزارش تشییع پیکرش را از روزنامه اعتماد ملی برداشت و عیناً در ذیل آورده ام تا در وبلاگم باقی بماند .

. . . اما اندیشیدن و قلم زدن تمرکز می خواهد، این روزها قلم و اندیشه یاری ام نمی کنند. تازه من که هستم که بنویسم و بنویسم یا ننویسم چه می شود.

تازه اگر هم یاری کنند چه بنویسم از این، شهر تاریک ، شهر مشکی ، شهر زرد. به قول رفیق بزرگوارم، ناصر بزرگمهر "برای استحمام ، حداقل به آب نیاز است و البته برای نوشتن ، به آزادی قلم و بیان و اندیشه". تحت تاثیر این حس و حال غریب . . .

. . . بیایید باور کنیم موج و طوفانی قدرتمند از اطلاعات در راه است که ماشین انتقال آن همین رسانه ها هستند و به جای ایجاد سدی دفاعی ،که بی شک یارای مقاومت در مقابل این حجم فشار اطلاعاتی رانخواهد داشت، فرصت تولد و رشد و حیات رسانه های نوین خصوصی مورد اطمینان اکثریت جامعه و یا شاید بهتر است بگوئیم آراء موافق و مخالف جامعه را فراهم کنیم . قوانین را اصلاح کنیم .رسانه ها را به حال خود بگذاریم وحتی حمایت کنیم. برای جامعه فرصت انتخاب ایجاد کنیم و به جای مقاومت در خصوص هر پدیده جدیدی آن را تجربه کنیم و ازآن به طرز مطلوب استفاده کنیم . همیشه موج سواری ساده تر است از ساختن سدهایی برای مقابله با امواج. بی شک بد نیست مسئولین محترم عمیقاً به آن بیاندیشنددرقوانین مربوطه بازنگری داشته باشند و در شیوه عملکرد خویش تجدیدنظر کنند.

دیریست ابرم

در اشتیاق جاری . . .

در آغاز سومين سالگرد آغاز به کار دولت آقاي احمدي نژاد ناگزيرم خود را برهنه در مقابل آفتاب بنشانم و به خطاي خود اعتراف کنم، بي داغ و بي درفش در عين صحت و سلامت عقل. بايد اعتراف کنم که دو سال قبل در انتخابات سوم تيرماه . . .

انگار با من از همه كس آشناتري . . .

شب از نیمه گذشته، خواب به چشمم نمی آید ،به سقف چشم دوخته ام و مجسم می کنم ، زلزله بم را، فاجعه پنجم دی ماه ، فاجعه ملی .کودکی را که با جیغ و فغان ،مادرش را بیاری می طلبد و . . .

 من از چشم خود آموختم رسم محبت را

که هر عضوی بدرد آید بحالش دیده می گرید

چه کسی را می شناسید که از تعطیلی ، توقیف و لغو امتیاز شدن جریده ای که قادر است حجم قابل توجهی از مخاطبین جامعه را پاسخگو باشد، احساس رضایت کند.

حتی رسانه های نوشتاری رقیب نیز اگر چه در حال نوعی رقابتند ، اما هرگز از بلایای وارده و آسیب های سیاسی رقیبان خود خوشنود نبوده ، ناخرسند و نگرانند. هر صاحب اندیشه ای به خوبی میداند که چنانچه آتشی برافروخته شود به نوبت دامن گیر سایرین نیز خواهد بود به خصوص که روزنامه از جنس کاغذ است و سرعت اشتعال آن بسیار بالا. این روزها همچون مقطعی دیگر که گذشت شاهد سوختن یکی پس از دیگری روزنامه ها هستیم به خصوص ، اگر از جنس غیر خودی باشند.

مشارکت با توجه به مدت زمان انتشار و منابع و امکانات در اختیار . .  .